Leynar - Føroyska rivieran

Leynar. Essið í ermuni hjá Kvívíkar kommunu. Hvørt summar fara fólk í hundraðtali stórleypandi oman á Leynasand, “har dreymar reka upp á land”, sum Danny Baldursson og Ingi Poulsen sungu á sinni. Tey grilla, svimja í sjónum, byggja sandslott og vassa í ánni. Ósin er flógvur, tá ið sólin skínur, so at áin verður passaliga heit.

Tað er tó ikki bert í góðveðri, at føroyingar fara tuskandi til Leynar. Sandurin er stórur, og tí er hetta eisini ein av bestu hvalvágum í Føroyum. Tá er eisini nógv fólk at síggja.

Søgnin sigur annars, at upprunaliga var eingin sandur í Leynum. Ein ódn – Kyndilsmessuódnin – í 1600-talinum skuldi havt verið so ógvislig, at alt landið stóð í einum roki, og sandurin í Kvívík varð syftur til Leynar.

Leynar er annars eitt málfrøðiligt kuriosum. Málfrøðingar hava leingi skriðað sær í nakkanum um upprunamerkingina til staðarnavnið. Onkur giting er, at navnið stavar frá norrøna ‘laun’, sum svarar til føroyska orðið ‘loyniligt’. Og so varð antin ‘havn’ ella ‘hagi’ skoytt uppí – Leynhavn ella Leynhagi – sum so varð stytt til Leynar. Tað vil siga, at merkingin kanska er eitt stað, sum er loyniligt ella fjalt. Hendan lýsingin hóskar seg væl, tí fjøllini eru høg rundanum.

Bygdin sjálv er lítil, men hon er væl varðveitt. 121 fólk búgva í Leynum (2025), og mong eiga summarhús í Leynum. Seinastu árini er fólkatalið farið at vaksa, serliga barnatalið. Tað er einki løgið í tí, tí reinari friðsælu og vakrari náttúru finnur tú ikki í øllum landinum.